Bycie dzieckiem nie jest łatwe...
Bycie nastolatkiem to ciężka praca...
Bycie rodzicem to wspaniała przygoda i ogromne wyzwanie...

Dzieciństwo to taki czas, kiedy dzieją się bardzo ważne rzeczy, takie, których owoce zbiera się przez całe życie. Warto zadbać o to, żeby ten krótki czas przeżyć dobrze, bezpiecznie, szczęśliwie. Warto przeżyć dzieciństwo tak, aby stanowiło dobrą podstawę do dorosłego życia. Gwarancję dobrego życia dają rodzice. To oni najbardziej na świecie kochają, dbają i starają się dla swojego dziecka o wszystko, co najlepsze….. Czasem troska i miłość nie wystarczają, czasem dzieci i rodzice potrzebują dodatkowego wsparcia, pomocy i wskazówek, jak sobie radzić z różnego rodzaju trudnościami rozwojowymi, z sytuacjami kryzysowymi, ale także z codziennym funkcjonowaniem w obliczu wielu wyzwań. W księgarniach i bibliotekach znajdziemy dziesiątki tytułów, w których specjaliści radzą jak być rodzicem, jak wychować swoje dziecko na dobrego człowieka. Wspaniale! Tylko dlaczego często te rady są sprzeczne i wzajemnie się wykluczają? Jak to się dzieje, że w głowie mamy poukładane jak być dobrym rodzicem, wspierać i kochać mądrze, a w praktyce to wciąż nie wychodzi? Jak odnaleźć w wychowaniu to, co najważniejsze i najprawdziwsze?

Zachęcam do skorzystania z pomocy specjalistów, którzy pomogą zrozumieć i uporać się z różnego rodzaju trudnościami dzieci i ich rodziców.

Wspieramy zarówno dzieci młodsze i przedszkolaki, których trudne zachowania budzą niepokój, jak i młodzież z jej specyfiką i buntem młodzieńczym.

Co doskwiera współczesnym dzieciom i ich rodzicom?

  • problemy emocjonalne typu lęk czy niepokój, przygnębienie, stany około depresyjne,
  • kompulsje, inne

  • problemy w sferze społecznej typu trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji rówieśniczych, skłonność do izolacji, trudności z odnalezieniem się w grupie, inne

  • zaburzenia odżywiania, snu

  • trudne zachowania typu ADHD, tiki, inne

  • Zdarza się także, że rodzinę dotyka dramat choroby dziecka, czasem choroby nieuleczalnej, czasem niepełnosprawności, czasem przewlekłej dysfunkcji. Jest to niewątpliwie ogromne nieszczęście, z którym nie każdy rodzic umie sobie poradzić sam. Jest to sytuacja, która wiąże się z olbrzymim stresem psychologicznym i napięciem emocjonalnym. Warto wówczas zwrócić się o pomoc, wsparcie zarówno dla siebie, jak i dla dziecka, któremu szczególnie wówczas potrzebne jest wsparcie rodziców.

A czego potrzebują nastolatki?

To częste pytanie sfrustrowanych rodziców. Gdyby tylko wiedzieli, na pewno by to zapewnili. Niestety nie jest łatwo o dobrą odpowiedź, bo zazwyczaj same nastolatki jej nie znają.

Okres dojrzewania to czas poszukiwania własnej tożsamości, własnej drogi i swojego miejsca w życiu. Młody człowiek stara się odnaleźć własną przestrzeń pośród różnych istotnych wartości, okoliczności i środowisk, z którymi się styka. W domu rodzinnym wpajane jest jedno, rówieśnicy proponują drugie. Media, pełniące tak ważną rolę w dzisiejszym świecie, pokazują życie od innej strony niż szkoła. Internet daje dostęp do tego, czego zupełnie nie ma w książkach polecanych przez autorytety. Kiedy było się małym dzieckiem całym światem kierowali rodzice, a teraz trzeba samemu umieć wybrać , wybrać mądrze i jeszcze przekonać o tym rodziców. To trudne…. Hormony i emocje przeszkadzają w racjonalnym myśleniu. Nie jest to łatwy czas – ani dla nastolatków, ani dla ich otoczenia.

Młody człowiek balansuje pomiędzy potrzebą przynależności a potrzebą niezależności – obie te potrzeby są bardzo silne, wzajemnie na siebie oddziałują – jedna bez drugiej nie może istnieć. W tym czasie młodzi ludzie wciąż łakną wsparcia, akceptacji, potwierdzenia i uznania, chcą czuć się chcianymi. Jednocześnie, niejako w zamian, oferują sprzeciw, niezadowolenie, negację, zaprzeczenie – tak poznają posiadanie własnego zdania, bycie odrębnym. Typowym zjawiskiem w tym okresie jest konflikt, czyli jednoczesne doświadczanie więzi i niezależności, bycia „ku” i „od”.

Terapia dla nastolatków pomaga im  przechodzić przez zawieruchę typową dla etapu rozwojowego. Sprawa robi się trudniejsza, jeżeli zachodzą dodatkowe, niekorzystne czynniki i warunki, wpływające na nastolatka. Trudności w rodzinie, mało przyjazna atmosfera w domu, nadmierne kłopoty w środowisku rówieśniczym, itp. mogą potęgować poczucie zagubienia, niepewności, popychać w rozwiązania dysfunkcyjne.

Częste reakcje młodych ludzi na przerastające okoliczności to różnego rodzaju ucieczki w inne wymiary i do innych rzeczywistości, gdyż realność jest po prostu zbyt trudna. Uzależnienia, sięganie po substancje (typu alkohol, papierosy, narkotyki), odcinanie się i odosobnienie, autoagresja, zaburzenia jedzenia to przykłady tego zjawiska.